Αποδέχομαι τον εαυτό μου. Αποδέχομαι τους άλλους.

… Δεν είναι δυνατόν να προχωρήσω σ’ αυτό το επίπεδο αν δεν αποφασίσω να με γνωρίσω και να με αποδεχτώ, αν δε βρω το κουράγιο να γνωρίσω τόσο εσένα όσο και τους άλλους, με την πρωταρχική και ειλικρινή πρόθεση να σε αποδεχτώ όπως είσαι κι ας ξέρω εκ των προτέρων πως…

Δεν είσαι όπως θα μου άρεσε εμένα, ούτε κι έχεις κάποια υποχρέωση να γίνεις,

Δεν είσαι όπως εμένα με βολεύει κάποιες στιγμές, ούτε κι έχεις κάποια υποχρέωση να είσαι,

Δεν είσαι όπως θα σε ήθελα μερικές φορές, ούτε κι έχεις κάποια υποχρέωση να γίνεις,

Δεν είσαι όπως εγώ έχω ανάγκη να είσαι σήμερα και δεν έχεις κανένα λόγο να πιεστείς να είσαι…

Ή να φαίνεσαι.

Είσαι όπως είσαι και είναι δική μου ευθύνη και καθήκον να σε αποδεχτώ, έστω κι αν «αποδέχομαι» δε σημαίνει πως «μου αρέσει»…

(Χόρχε Μπουκάϊ – Ο δρόμος της πνευματικότητας)